Pelgrimsverhalen

Interview met Bas, Bas is een collega van me. Bas heeft de tocht naar Santiago de Compestella in 2002 volbracht. Tijdens een rondje om de Grote Wielen heeft hij mij zijn verhaal verteld. Hieronder de vragen die ik van te voren had uitgewerkt en de antwoorden die Bas gegeven heeft op die vragen. Tijdens de 3 en een half uur durende tocht heb ik natuurlijk nog veel meer vragen gesteld, of gevraagd bepaalde antwoorden nog aan te vullen. Ook hebben we over heel andere dingen gesproken dan de tocht naar Santiago. Het voert echter te ver om dit allemaal woordelijk te verhalen.

 

Vragen over Bas

 

V: wat heeft de wandeltocht veranderd aan je persoonlijkheid/levensstijl ?

A: Na de tocht heb ik nog wel een aantal jaren een onrustig gevoel gehad, eigenlijk heb ik dat nog steeds. Het kriebelt nog steeds om opnieuw een vergelijkbare tocht te maken, bijvoorbeeld een tocht langs 88 boeddhistische tempels in Japan. Ik heb wel wat met Japan en het boeddhisme. Verder denk ik nog dagelijks aan de tocht terug.

 

V: ben je eenzaam geweest, hoe ben je hier mee omgegaan ?

A: Nee, ik heb me geen moment eenzaam gevoeld. Ik kan overigens ook heel goed met eenzaamheid omgaan, ik ben wel wat een eenpitter.

 

V: als je er doorheen zat, hoe vond je de motivatie om verder te gaan ?

A: ik heb er niet “door heen gezeten”, ik had een enorme drive om Santiago te bereiken.

 

V: wat vond het thuisfront van je plannen ?

A: mijn partner heeft me van het begin hier helemaal in gesteund. Uiteraard was het moment dat ik daadwerkelijk vertrok wel heel erg emotioneel.

 

V: hoe ging je om met een eventueel onmachtsgevoel als er iets tijdens de wandeling in het thuisfront gebeurde, en jij daar niet bij kon zijn ?

A: ik heb daar van te voren heel goed over nagedacht. Ik besefte me heel goed dat als er thuis wat zou gebeuren, bijvoorbeeld een sterfgeval, dat ik dan nooit op tijd terug zou kunnen zijn om afscheid te nemen. Van de andere kant ben je in europa nooit ver van de bewoonde wereld en kun je binnen 36 uur weer thuis zijn. Toen ik de tocht maakte waren de communicatievoorzieningen nog niet zo goed als nu. Ik had een GSM op batterijen bij me waarmee ik probeerde dagelijks een SMS te sturen, en één keer in de week telefonisch contact te hebben. Als dat via de GSM niet lukte zocht ik een telefooncel op. Tegenwoordig zijn de communicatievoorzieningen uiteraard vele malen beter en kun je veel beter contact onderhouden met het thuisfront. Maar dat is natuurlijk wel iets wat je moet willen…

 

V: hoe voelde je je toen de reis ten einde was ?

A: de laatste dagen wordt de drive om Santiago te bereiken steeds groter, je wil zo graag de finish bereiken dat je soms onverantwoordelijke beslissingen neemt. Zo besloot ik de voorlaatste dag om na het avondeten nog een aantal uren door te lopen. Ik was nog geen half uur op pad toen ik me verstapte in het bos. Strompelend ben ik doorgelopen en de laatste 20km naar de binnenstad van Santiago waren zeer pijnlijk. Mijn partner wachtte me op in Santiago en samen hebben we de volgende dag de speciale pelgrimsmis in de kathedraal bijgewoond. De volgende dag zijn we met de auto doorgereisd naar Finisterrae (een klif 90 km van Santiago die door de Romeinen als “het einde van de wereld” is gedoopt.) Daar trof ik een russische jongen die ook de tocht volbracht had, het gesprek dat ik met die jongen gevoerd heb was de afsluiting van de tocht voor mij. Daarna zijn we in zo’n 5 dagen teruggereden naar huis. Pas toen besefte ik me wat voor afstand ik afgelegd had. In mijn beeld was ik slechts 30km van huis, dat was namelijk de afstand die van ochtend tot avond zo’n beetje gemiddeld gelopen heb.

 

V: waar heb je spijt van ?

A: ik heb veel foto’s genomen van landschappen en bijzondere plekken. Ik heb er spijt van dat ik niet meer foto’s heb genomen van mensen. De herinnering aan mensen is namelijk veel sterker dan aan plekken.

 

V: waar ben je blij om dat je dat gedaan hebt ?

A: ten eerste dat ik de tocht heb gelopen; ten tweede dat ik een uitstekende uitrusting bij me had, dat was wel een hele investering, maar dat heeft zich meer dan terugbetaald;

 

V: ben je nog bang geweest cq bedreigd gevoeld ?

A: ja, toen ik in een ravijn terechtkwam in drijfzand en me ter nauwer me hieruit heb kunnen trekken m.b.v. een hek was een angstig moment. Ook toen ik op een smal pad met aan beide kanten een hek een grote hond tegenkwam was erg angstig, wat wel grappig was dat toen ik een dreigende houding aannam met mijn wandelstok de hond met de staart tussen de poten piepend langs het hek afdroop. Bedreigd heb ik me nooit gevoeld. Wel ben ik slachtoffer geworden van vandalisme. Toen ik in spanje een keer van het douchen terugkwam hadden waarschijnlijk kinderen leistenen op mijn tent gegooid, met het gevolg dat die kapot was gegaan. De volgende dag heb ik hem maar geplakt, ik heb verder geen aangifte gedaan want dat had me alleen maar opgehouden en toch waarschijnlijk niets uitgehaald.

 

Vragen aan Bas

 

V: hoe heb je je voorbereid ?

V: talen

A: ik kon al goed frans, daar ben ik wel heel blij om en heeft me enorm geholpen tijdens de reis. Spaans beheerste ik totaal niet. Ik kwam niet verder dan ‘pan’ (brood) en ‘por favor’ (alstublieft).

 

V: route

A: ik had een aantal historische plaatsen op de route in mijn hoofd die ik absoluut wou bezoeken, zoals Vezelay en Cahors. Ik heb vervolgens een overzichtskaart van de GR-routes in Frankrijk gekocht en ben op een zaterdag echt met een lineaal in de weer geweest om op basis van wegenkaarten en GR-routes de optimale route te bepalen. Hiervan heb ik vervolgens een lijstje met routegidsen en kaarten gemaakt. Later ben ik met dit lijstje naar ‘De zwerver’ in Groningen gegaan en heb alle gidsen en kaarten gekocht. Eenmaal op reis heb ik soms nog aanpassingen in de route aangebracht. Soms maakte de route zulke grote omwegen dat ik hier en daar “afgesneden’ heb. Ik heb een broertje dood aan onnodig omlopen. Ook had ik een heel postsysteem opgezet met poste restante adressen. Van te voren had ik pakketten gemaakt van de gidsen en kaarten en liet ik die door mijn partner opsturen. Mijn route ging zo globaal van Leeuwarden via Hasselt, Arnhem, ‘s Hertogenbosch, Namen, Reims, Vezelay, Limoges, Cahors, Pyreneeën naar Santiago.

 

V: bepakking

A: ik had een 65 liter rugzak zonder zijvakken, dan kon ik ook niet in de verleiding komen om extra spullen mee te nemen. Ik had 2 afritsbroeken, 3 sets ondergoed, 2 shirts, een fleece trui en jas bij me. Verder een eenpersoons Hilleberg tent, kookgerei e.d. bij me. Totaal had ik zo’n 17kg bepakking.

 

V: overnachtingen

A: ik heb zoveel mogelijk gekampeerd. In het begin in Nederland heel braaf op campings, maar halverwege België waren die er niet meer. Daarna soms vrij gekampeerd of vroeg ik in een dorp waar ik mocht kamperen. Soms bood men dan aan dat ik in een dorpshuis of op een stukje gemeentegrond mocht overnachten. Ook heb ik wel gebruik gemaakt van gite’s of refugio’s, een enkele keer verwende ik mezelf met een hotel.

 

V: financieel

A: ik had een beperkt budget, ik heb geprobeerd om de kosten zo laag mogelijk te houden. Achteraf heb ik berekend dat ik onderweg ongeveer even veel kwijt was als dat ik thuis was gebleven.

 

V: verlof

A: mijn toenmalige leidinggevende was helemaal enthousiast over het idee en heeft me op alle mogelijke manier geholpen. Ik heb 72 uur gekocht, ben tijdelijk minder gaan werken, van 36 naar 32 uur, en heb in die periode toch 40-urige werkweken gemaakt. Op dit manier bouwde ik ADV-uren op. Ook werden de regels toen nog wat minder strak nageleefd en is er zeer flexibel omgegaan met het overhevelen van verlofuren vanaf vorige jaren. Mijn leidinggevende heeft een hele middag samen met mij en iemand van P&O gepuzzeld om het verhaal sluitend te krijgen.

 

V: inlezen

A: vooraf heb ik boeken gelezen van Jeroen Gooskens een filosoof die zijn verhaal in boekvorm heeft uitgebracht en het boek van … (naam ben ik vergeten: SP). Achteraf heb ik nog het boek gelezen van de duitser Hape Kerkeling, de lange weg naar Compostella.

 

V: wat heb je gebruikt voor navigatie ?

A: wandelgidsen en michelin kaarten 1:50.000

 

V: zijn de routes goed aangegeven ?

A: het laatste stuk door Spanje is heel goed aangegeven met gele markeringen, ook in Nederland en Belgie zijn de routes heel goed aangegeven. Alleen tijdens het stuk Namen-Vezelay ben ik een aantal keren de weg kwijtgeraakt, de GR-routes in Frankrijk worden vaak onderhouden door vrijwiligers. Op sommige stukken had ik het idee dat die vrijwilliger al een aantal jaren overleden was. Mijn ervaring is dat de weg vragen aan locals niet zoveel zin heeft, die verwijzen je vaak naar de autosnelweg, dan ben je er in een kwartier. Als je dan aangeeft dat je voorkeur uitgaat naar wandelen via landelijke routes dan kijken ze je aan alsof je gek bent en kunnen ze je niet helpen. Je moet vooral vertrouwen op je eigen navigatiekunsten via de routekaarten.

 

V: koken, boodschappen doen ?

A: ik kookte zoveel mogelijk zelf. Ik bewaarde ‘s avond altijd een stuk stokbrood voor de volgende dag. Dat at ik dan ‘s morgens op in de tent belegd met wat zoetigheid en dronk ik water. Thee zetten duurde me te lang. Vervolgens ging ik op pad en zocht zo snel mogelijk een bakker en/of winkel om boodschappen te doen. Vaak kon je met wat eenvoudige ingrediënten zoals een blik linzen met vlees, paprika en prei al een heerlijke voedzame maaltijd bereiden. Je bent wel voortdurend met eten bezig, hier kun je bijna geen genoeg van krijgen. Je verstookt dagelijks zo’n 2500 calorieën, die probeer je op alle mogelijke manieren te compenseren. Ik heb één keer een dag zonder eten moeten doen omdat ik geen winkel kon vinden. Gelukkig had ik wel een noodrantsoen warm eten bij me, maar geen brood oid. Als je van chocolade houd dan is dat een hele goeie manier om je energie op peil te krijgen, ik at soms een heel tablet chocola weg.

 

V: verzolen, nieuwe schoenen ?

A: mijn hakken waren in noord frankrijk versleten. Ik vond een schoenmaker die zich zelf erg belangrijk vond en beweerde dat hij niet de juiste materialen voor mijn schoenen had. Ik heb moeten aandringen dat het mij niet uitmaakte wat voor hakken er onder kwamen, als ik maar verder kon. Vervolgens heeft het 3 dagen gekost voordat hij de schoenen gerepareerd had…

 

V: schoenen drogen ?

A: niet, als mijn schoenen nat waren dan de volgende ochtend er zo weer instappen. Ik dacht dat dat problemen zou geven, maar ik heb er verder geen last van ondervonden.

 

V: kleren drogen ?

A: ik had zoveel mogelijk kleren die snel drogend waren. Voor het wassen van mezelf, mijn kleren en het afwassen gebruikte ik gewoon een blok sunlight zeep, als het maar ontvet. ‘s avonds hing ik de kleren te drogen, soms moest ik ze dan ‘s morgens weer nat meenemen. Als ik wat vroeger op de middag ophield met lopen waste ik soms alles in één keer, ook mijn lakenzak, zodat alles lekker fris was. Ik had een handdoek die je nadat je hem uitwrong gelijk droog was, vaak gebruikte ik die als washandje tijdens het douchen, wrong hem uit en gebruikte hem dan om me af te drogen, ideaal.

 

Advertenties

One thought on “Pelgrimsverhalen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s