Dag 108. Fisterra – Cap Finnisterra (4 Km)

Vanmorgen samen met Irma de bus naar Fisterra genomen. Na aankomst eerst een kop koffie genomen in bar Canario, daarna bij het OdT de route naar kaap Finnisterra opgepikt. Onderweg zagen we een mooi strandje waar we later op de dag konden zwemmen en zonnebaden. Na zo'n 3 en een halve kilometer komen we aan bij het einde van de wereld, kaap Finnisterra. Op de kaap staan de gebruikelijke souvenierswinkeltjes en een vuurtoren. We lopen de vuurtoren voorbij en bereiken het uiterste puntje van de kaap.

 

De traditie is om hier je schoenen te verbranden. Blijkbaar is dat een keer uit de hand gelopen want alle bosjes zijn verbrand. We dalen een stukje af, nemen wat foto's en genieten van het uitzicht. Een aantal vissersbootjes keren terug naar de haven.

 

De laatste kilometers naar het einde van de wereld zijn ook het einde van mijn reis. Fijn dat ik die samen met mijn grote liefde kon lopen. Op m'n knieën heb ik haar opnieuw gevraagd mijn vrouw te worden, of beter gezegd mijn vrouw te blijven. Gelukkig zei ze ja 🙂

 

Daarna zijn we teruggelopen naar het strandje wat we eerder hadden gespot. Aan het zwemmen hebben we ons maar niet gewaagd, uit ervaring weet ik dat het water steenkoud is. We hebben een paar uurtjes lekker in de zon gelegen. Omdat het vloed begon te worden zijn we verder gelopen naar de haven waar we een lekker Pelgrimsmenu met diverse visgerechten hebben gehad. Nu in de bus terug naar Santiago.

 

 

Advertenties

Dag 107. Rustdag in SdC

Vreemde gewaarwording om vandaag niet meer te hoeven lopen, niet meer de gebruikelijke routine van rugzak inpakken, wandelen, koffiebreak, wandelen, lunch, wandelen, douchen, eten en slapen. M’n benen vragen me waarom we vandaag niet lopen, de spieren jeuken.

 

Vanmorgen eerst lekker ontbijten met Irma. Daarna slenteren we door SdC en bezoeken de cathedraal. Ook bezoeken we de huiskamer van de lage landen. Een ontmoetingsplaats voor Nederlandse pelgrims boven het pelgrimskantoor. Dit wordt gerund door vrijwilligers Chris en Joke die ons een hartelijk welkom heten. Onder het genot van een bakkie koffie en een heus Nederlands speculaaskoekje praten we over mijn, hun en Irma haar ervaringen.

 

Het is vijf voor twaalf als ik hun vraag hoe het ook alweer zit met de pelgrimsmis in de cathedraal. Deze begint om twaalf uur, dus we nemen snel afscheid en kunnen nog net achteraan aanschuiven bij de mis. Jammergenoeg is de mis grotendeels in het Spaans. Sommige delen zijn in meerdere talen maar door het zware Spaanse accent bijna niet te volgen. De voorzingster zingt acapella prachtige liederen, niet overal loepzuiver, maar toch heel indrukwekkend en ingetogen.

 

De mis wordt afgesloten met het traditionele zwaaien van het wierookvat, de zogenaamde “Botafumeiro”. Daarna doen we wat inkopen bij een souvenierswinkeltje. Na zes jaar geen huisnummer aan de voorkant van het huis te hebben gehad komt er eindelijk een huisnummer te hangen. Hoe die er precies uitkomt te zien blijft nog even een verrassing. Tipje van de sluier, het thema zal de Camino zijn.

 

Daarna mensjes kijken op het Praza de Obradoiro, het grote plein voor de cathedraal. Ook maken we nog wat mooie foto’s. We zijn het geslenter zat en gaan terug naar het hotel voor een siësta. Vanavond ga ik Irma een Pelgrimsmenu laten proeven.

 

 

 

Dag 106. Santiago de Compostella

's Morgens pakken we de 8:20 uur bus naar Santiago. Rond een uur of tien komen we aan op het estacion de autobuses. In een bar drinken we samen een laatste kop koffie. Dan is het tijd om afscheid te nemen. Best een emotioneel moment, ten slotte hebben we toch een maand samen lief en leed gedeeld, samen afgezien, heel veel lol gehad en het einddoel SdC bereikt. Sandro vliegt morgen terug naar Rome en Luciano probeert een treinreis naar Turijn te boeken.

 

Ik berg mijn rugzak op in een locker van het busstation en loop naar het vliegveld. Dat ligt zo'n 13 km buiten de stad. Ik volg de Camino terug, deze loopt namelijk langs het vliegveld. Dat is best nog lastig, de gele pijlen staan namelijk maar één richting op. Gelukkig lopen er heel veel pelgrims en kan ik de stroom volgen.

Als ik in de terminal aankom kijk ik eerst op het informatiebord van de arrivals. Vlucht VLG8379 waar Irma mee vliegt is al opgestegen en heeft 10 minuten vertraging. Ik haal een stempel voor in mijn pelgrimspaspoort bij de informatiebalie, hier informeer ik ook naar de mogelijkheden van bagagetransport naar het hotel. De dame informeert bij een van de bagagetransport bedrijven. Dit blijkt niet mogelijk, bagagetransport kan alleen van auberge naar auberge. Ze biedt aan om de koffer van Irma naar het hotel te brengen. Ik maak graag van dat aanbod gebruik en we spreken af dat zodra Irma geland is ik haar de koffer overhandig.

 

Dan geeft het informatiebord aan dat Irma geland is. Het is dan nog heel lang wachten voordat ze door de deuren komt. We vliegen elkaar in de armen en klemmen ons aan elkaar vast om nooit weer los te laten. Na de koffer afgegeven te hebben lopen we hand in hand naar Santiago de Compostella. Irma stapt er stevig op los, maar sommige heuvels kosten haar wel wat extra moeite, maar ze loopt zonder te klagen. In een kerkje bij Monte de Gozo halen we nog een stempel en lopen dan Santiago binnen.

 

Eerst halen we mijn rugzak nog op bij het busstation. Dan vervolgen we de route naar de cathedraal. In een straatje komen we Sandro en Luciano nog tegen, we houden het bij een korte ontmoeting en lopen dan verder naar het plein voor de cathedraal. Aangezien het al schemerig wordt besluiten we morgen foto's te nemen en eerst naar het pelgrimskantoor te gaan voor de Compostella.

Er is gelukkig maar een kleine wachtrij als we aankomen en ik ben zo aan de beurt. Ik moet m'n gegevens invullen op een lijst terwijl de medewerker mijn naam op een Compostella schrijft. Blijkbaar is er van Syds geen Latijnse naam te maken want hij vermeldt gewoon Syds. Ik vraag ook om de uitgebreide variant met vermelding van kilometers, vertrekdatum en plaats van vertrek. Deze kost € 3 maar is een stuk mooier.

Daarna gaan we naar het hotel en vallen vast in slaap, hihi, geintje.

 

 

Dag 105. Logoso – Fisterra (29 km)

De laatste etappe. De eerste 15 km lopen we door uitgestrekte bossen, de enige onderbreking is een klein kerkje bij Ermita San Pedro Martir. Ik ruik de zee al een tijdje, een laatste heuvel over en dan zie ik de Atlantische oceaan. Alleen uitkijkend over de oceaan beleef ik een emotioneel moment, pas nu realiseer ik me dat het voorbij is.

 

Ik daal af naar het havenstadje Cée wat helaas stinkt naar de asfaltfabriek aan de rand van de stad ipv naar de zee. Helaas zijn zowel de OdT als de kerken gesloten, en de bar waar we koffie drinken heeft geen stempel, dus geen stempel van Cée in mijn pelgrimspaspoort. Vanuit Cée gaat het steil omhoog een berg over. Aan de andere kant dalen we af naar het dorpje met de mooie naam Amarela. Helaas is de naam het enige mooie aan het dorp.

 

In het dorp wijk ik bewust van de Camino af, ik wil even alleen zijn. Sandro en Luciano blijven de Camino volgen terwijl ik mijn eigen Camino uitstippel langs het strand en een smalle kustweg die plotseling ophoudt. Met behulp van een paar tractorpaden klim ik terug naar de verbindingsweg naar Fisterra. Even later zie ik weer de bekende gele pijlen van de Camino.

 

Beneden zie ik prachtig strandje, ik loop het paadje af naar het strand en neem een duik in het frisse water van de oceaan. Het water is te koud om lang in te blijven, m’n voeten zijn gevoelloos als ik uit het water stap. Op het strand spreidt ik mijn handdoek en truitje uit en lig heerlijk te zonnebaden. Het is opkomend water en na een uurtje dreigt m’n plekje onder water te komen staan. M’n maag begint ook te knorren dus ik besluit me weer aan te kleden om de laatste kilometers naar Fisterra te lopen.

 

Een prachtige wandeling op de vloedlijn van het strand. Fisterra komt steeds dichterbij. In de verte zie ik de contouren van kaap Finesterra en de kapel die daar opstaat. In Fisterra verlaat ik het strand en loop door naar het OdT. Daar haal ik de laatste stempel en krijg een prachtige oorkonde dat ik het traject Santiago de Compostella – Fisterra volbracht heb.

 

’s Avonds gaan Sandro en Luciano naar de kaap om de zonsondergang daar te zien. Ik blijf achter en vermaak me in de haven. Het water is zo helder dat je de vissen kunt zien zwemmen. Grote scholen met kleine zilveren visjes zwemmen langs de pier. Grotere vissen zwemmen aan de oppervlakte op zoek naar insecten of larven. Als de zon onder is loop ik terug naar de albergue. Morgen de bus van 8:20 uur naar SdC.

 

 

 

ALBERGUE MAR DE ROSTRO
Rúa Alcalde Fernández, 45
15155 Fisterra
Tel.:+34 637 10 77 65
Logies: € ?

 

Dag 104. Negreira – Logoso (36 km)

Het is donker en mistig als we Negreira verlaten. De route is moeilijk te volgen door het beperkte zicht. Een uil laat zijn sinistere schreeuw klinken in het bos. Best spooky. De paden zijn stenig en nat, het is opletten geblazen. Als de zon opkomt blijft de mist hier en daar hangen, dit levert echt spectaculaire uitzichten over de dalen op. Als de zon in kracht toeneemt wordt het een heerlijke dag, een strak blauwe hemel met een temperatuurtje rondt de 25 graden.

 

Galicia is hier op zijn mooist. Loofbomen bossen worden afgewisseld door bossen met dennen- en eucalyptus bomen. Kale akkers door akkers met mais. Heidevelden door groene weiden. Dit gelardeerd met piepkleine gehuchten met huizen van natuursteen. Hoewel het zondag is zijn de boeren druk in de weer met het oogsten van snijmais.

Als we onderweg nabij een kruispunt lunchen is het een af en aanrijden van tractoren en vrachtwagens met snijmais. Tegenover ons is een boer druk bezig met het inkuilen van snijmais. Het is een drukte van belang en een leuke afleiding tijdens de lunch. Luciano’s karretje die hij met zijn bagage achter zich aantrekt lijkt zijn laatste reis gemaakt te hebben. Al eerder, in Logroño, was een stang geknapt die we provisorisch gerepareerd hebben met stukken draadijzer en waterslang klemmetjes. Nu is echter één van de ogen waar de karabinerhaak aanzit waarmee hij de kar aan zijn tuigje vastmaakt doorgesleten. Dit lijkt onherstelbaar. Hij buigt één van de uiteinden nog wat bij en hoopt dat hij zo morgen Finestera nog kan bereiken.

 

Morgen de laatste dag. Onder het diner zijn we alle drie een beetje stil en in gedachten. Luciano heeft besloten om toch na morgen te stoppen en naar huis te gaan. Dit betekent dat morgen voor ons alle drie de laatste dag is. Het einde van de reis, het einde van ons toevallige reisgezelschap. Niet het einde van onze vriendschap, maar daar zorgt de fysieke afstand tussen Friesland en Italië wel voor. Natuurlijk is er Facebook en whatsapp, maar ondanks deze social media zal de vriendschap toch slijten.

Albergue O Logoso
Aldea de O Logoso 
15151 A Coruña
Tel.:(+34) 659 505 399
info@albergueologoso.com
http://www.albergueologoso.com/

 

Dag 103. San Marcos Monte de Gozo – Negreira (29 km)

Soms gebeuren er bijzondere dingen. Ik overnacht in een albergue met 400 bedden in 50 kamers. Als ik ’s morgens m’n ogen opendoe kijk ik rechtstreeks in de ogen van Florian. Ik sliep al toen ik gisteravond nog iemand hoorde binnenkomen, ik heb er verder geen acht opgeslagen, me omgedraaid en ben weer in slaap gevallen. Florian had gister sjans met een Italiaans meisje en was tot laat bij haar gebleven, hij kwam net voor tien uur bij de albergue aan. De beheerder wilde hem persé op een onderste bed laten slapen en had wel 10 kamers geopend voordat hij Florian een bed toe wees in de kamer waar ik sliep. Hoe toevallig is dat ? Of had Jacobus hier een hand in.

 

Samen lopen we over de brug Santiago de Compostella in. Hier neem ik afscheid van hem, waarschijnlijk voor het laatst. Ik wens hem een leuk Frans meisje toe, veel sterkte met het verbouwen van de vijf oude woningen die hij gekocht heeft in een klein gehuchtje nabij Conques dat aan de Camino Le Puy – St. Jean ligt en succes met de plannen die hij heeft om misschien een Gite te beginnen.

 

Ik loop via de alternatieve route die ik bedacht heb om Santiago de Compostella heen, even buiten SdC vindt ik aansluiting op de Camino naar Finestera. De route loopt door tal van dorpjes, heuvel op, heuvel af. Ik had gedacht buiten SdC wel een bakkerij en/of winkel te kunnen vinden om brood te kopen. Na zo’n 13 km ben ik nog steeds geen winkel tegen gekomen. In Ventose vraag ik aan een Spaanse mevrouw of er ook een bakkerij of winkel is. Ze schudt nee, maar zegt dat er even verderop wel een bar is waar je bocadillos (broodjes) kunt kopen. Ze haalt twee vijgen uit een plastic tas en geeft die mij. Ik bedank haar hartelijk en ga naar de bar voor een broodje.

 

Daarna loop ik door naar Negreira. Op een terras zit Sandro mij al op te wachten. Hij heeft net een pizza besteld, die ziet er zo lekker uit dat ik er ook maar één bestel. Na de pizza neem ik mijn intrek in albergue Lua. Een beetje een sjofele tent, en toch € 10 durven te vragen. De albergue wordt gerund door moeder en zoon. Ik erger me dood aan die zoon die de hele tijd een beetje met zijn telefoon zit te spelen, terwijl zijn moeder aan het schoonmaken is. Ik bemoei me er maar niet mee.

Albergue Lua
Av. Santiago, 22
15830 Negreira
Tel.:+34 620 02 35 02
Logies: € 10

Dag 102. Burres – San Marcos Monte de Gozo (30 km)

De ondertitel van mijn blog luidt “ik vrees het eindpunt meer dan het wenkt”. Dat gevoel heb ik wel als ik de laatste kilometers naar Santiago onder mijn schoenen laat wegglijden. Enerzijds enorm blij dat ik er bijna ben, en terug kan naar alles wat me lief is. Anderzijds het einde van een geweldig avontuur, een prachtige reis, de reisgenoten, het wandelen, het buiten zijn. Gemengde gevoelens dus, waarbij de terugkeer naar de liefde van mijn leven, Irma, de kinderen en kleinkinderen toch sterk de overhand hebben. Aan alles komt een eind.

 

Maar ik ben er nog niet. Omdat ik ruim binnen mijn oorspronkelijke planning ben gebleven, heb ik voldoende tijd om door de lopen naar Finestera, het “einde van de wereld”. Zo’n 3 km buiten het dorpje Finestera steken rotspartijen diep de Atlantische oceaan in. De traditie is dat pelgrims doorlopen naar deze rotsen en daar hun schoenen verbranden. Nou ben ik dat laatste niet van plan, daar zijn m’n Hanwag’s te duur voor.

 

Ik heb Irma beloofd dat we samen vanaf het vliegveld naar de cathedraal van Santiago lopen. Ook heb ik haar beloofd dat we samen naar het einde van de wereld lopen en daarmee samen mijn reis afsluiten, en samen een nieuwe start maken. Als het ware opnieuw elkaar het ja-woord te geven.

 

Daarom is mijn plan het volgende. Morgen loop ik via de rivier de Sal om Santiago de Compostella heen en zoek aansluiting op de route naar Finestera. Met Sandro en Luciano, die ook doorlopen naar Finestera, heb ik afgesproken dat we elkaar weer ontmoeten bij een albergue in Negreira, zo’n 20 km voorbij SdC. We hebben daar al bedden gereserveerd. Vervolgens lopen we in nog eens twee dagen naar Finestera. Ik ga dan niet naar de rotsen, maar blijf in de albergue in Finestera, terwijl Sandro en Luciano de rotsen bezoeken.

 

Volgende week dinsdag pakken we de bus van 10:00 uur naar SdC, op het busstation stap ik over op een bus naar het vliegveld. Daar haal ik Irma van het vliegveld, ze komt rond 15:00 uur aan. Haar bagage gaat met bagagetransport naar het hotel. Daarna lopen we samen de laatste 12 kilometer naar de cathedraal van SdC, en als de tijd dat toelaat halen we de Compostella bij het pelgrimsbureau. Op donderdag of vrijdag pakken we dan samen de bus naar Finestera om de rotsen te bezoeken.

Albergue de la Xunta del Monte do Gozo
Carretera del Aeropuerto
15820 , Santiago de Compostela
Tel.: 34981558942

Logies: € 6