Dag 110. Weer thuis

Op veler verzoek nog een laatste blog over mijn terugreis van SdC naar huis. Tevens een terugblik op alles wat op mijn pad kwam vanaf het moment dat ik thuis kwam en nu, dinsdag 17 november.

 

Eerlijk gezegd kon ik me er zelf niet toe zetten om de laatste blog te schrijven. De energie was er niet, maar er was ook iets in me dat de reis eigenlijk niet wou afsluiten. Nu ruim een maand verder ben ik er aan toe om deze blog te schrijven. Hieronder kort en verslag van mijn laatste reisdag.

 

Om 6:30 uur verlaten we het hotel en lopen naar de bushalte op Praza de Galicia. Om precies 7 uur vertrekt de bus naar het vliegveld, een half uurtje later stappen we uit bij de vertrekhal. We checken onze bagage in en drinken nog een kop koffie in de bistro. Daarna vlotjes door de douane, via de gate het vliegtuig in. Pak ‘em beet 2 uur later landen we op Schiphol. Ook hier weer vlotjes door de gate naar de bagageband. Een paar minuten later rollen mijn rugzak en Irma haar koffer al van de bagageband.

 

Als we de bagagehal uitstappen staan Stephen en Ryan ons al op te wachten. Heerlijk om die twee knullen na drie en een halve maand weer te kunnen knuffelen. Iets wat eigenlijk natuurlijk not done is op die leeftijd. In nog eens anderhalf uur zijn we terug in Berltsum. We zijn heel benieuwd naar de reactie van de honden. We spreken af dat ik op de hoek uitstap en de laatste paar meters loop. Irma en de kids rijden dan door naar huis, begroeten de honden, en laten ze dan op de oprit.

 

De reacties van de honden zijn precies contra van wat we gedacht hadden. Denzel is helemaal door het dolle heen, Kyra reageert wat koeler. Ik moet even een traantje wegpinken, wat heerlijk om de honden weer om me heen te hebben. Dan komt Jayson aangerend en ook Amberley komt met Danley op de arm aangelopen. Wat een heerlijk weerzien. Met een vreemd gevoel loop ik het huis weer in, maar ook dat voelt daarna weer helemaal goed. Heerlijk om de houtgeur in huis weer op te kunnen snuiven.

 

Irma heeft tal van verrassingen voor me in petto. Bij de voordeur heeft ze een mooie plaquette opgehangen met de begin- en eindbestemming van mijn reis en de vertrek- en aankomstdatum daarbij. Ook heeft ze twee mooie scrabbooks gemaakt van het eerste deel van mijn reis. Overdonderd blader ik door het eerste boek, maar merk aan mezelf dat de emoties dan toch te groot worden. Later op de dag komen ook ouders en schoonouders me begroeten. Al met al een bewogen en emotionele dag. Hiermee komt het eind aan mijn 110 dagen tellende wandeling van Zwarte Haan aan de Waddenzee naar Finesterra aan de Atlantische Oceaan in Noord Spanje, in totaal een wandeling van 3311 km.

 

Terugblik van vandaag 17 november tot 3 oktober, in chronologische volgorde:

– Maandag 5 oktober gaan Irma en ik eerst shoppen. Ik ben 12 kilo afgevallen en niets past me meer. We gaan voor 2 nieuwe pakken, nieuwe overhemden en shirts.

– Dinsdag 6 oktober is mijn eerste werkdag. Toen ik ’s morgens op de fiets stapte drong het tot me door, terug in het vaste ritme. Maar dat wil ik helemaal niet ! Wereldvreemd stap ik het stadskantoor in. De eerste week komt me niets uit de handen. Iedereen die ik tref is benieuwd naar mijn verhaal. Heel veel collega’s hebben actief mijn blog gevolgd en informeren naar details en ervaringen. Keer op keer vertel ik met plezier mijn verhaal.

– Maandag 12 oktober ga ik weer voor het eerst naar de repetitie van muziekvereniging de Bazuin waar ik lid van ben. Ook hier een warm welkom en een mooie fles wijn om mijn prestatie te markeren. Ondanks dat ik bijna 4 maanden niet heb gespeeld gaat het spelen op mijn bugel me vrij gemakkelijk af. Alleen de conditie ontbreekt een beetje. Al snel pak ik de draad weer op.

– Dinsdag 13 oktober wordt ik geïnterviewd voor de dorpskrant ‘Op e roaster’ van Berltsum eo. Leuk om de vragen van de journalist te beantwoorden. En ook Irma krijgt een aantal vragen over hoe haar ervaring was om me zolang te moeten missen. Kijk uit naar de december editie !

– Zaterdag 24 oktober onvang ik onverwacht een mail van Ingrid Struijk. Op mijn derde wandeldag ontmoete ik haar bij toeval in de bossen bij Oranjewoud. Ze is journalist voor de dorpskrant in Oranjewoud eo en was gelijk geïnteresseerd in mijn verhaal. Ik was haar toezegging om een artikel voor de dorpskrant te maken eerlijk gezegd vergeten, maar aangenaam verrast dat ze opnieuw contact met me zocht. Ze had m’n blog gevolgd en had nog wat aanvullende vragen. Ook dit artikel wordt nog voor de jaarwisseling geplaatst, en ook ben ik hier natuurlijk erg benieuwd naar.

– Eind oktober creëer ik een besloten Facebook groep voor mijn reisgenoten uit Italië en de Franse Florian. Ik was al ‘Facebook vriend’ met Sandro. Dus hem eenvoudig toegevoegd. Dan krijg ik onverwacht een hartverwarmende mail van Luciano, hij had mijn e-mailadres van Sandro gekregen en via zijn dochter neemt hij contact met me op. Ik vraag zijn dochter om hem aan te melden op Facebook zodat ik hem kan aanmelden bij de groep. Via Sandro krijg ik het mobiele nummer van Florian. Hem stuur ik een sms met het verzoek om ook lid van de groep te worden. Zo hebben we in ieder geval een platform waarmee we contact met elkaar houden.

– Gisteren heeft Irma de resterende 480 foto’s opgehaald waarmee ze het laatste deel van mijn reis wil vastleggen in scrabbooks. Over monnikenwerk gesproken. Ben benieuwd naar het eindresultaat. Het ziet er naar uit dat het een 5-delig album gaat worden. Zolangzamerhand beginnen de emoties bij mij te nivelleren en ben ik eraan toe om herinneringen op te halen. Straks ook leuk om met de kinderen en kleinkinderen door de boeken te bladeren.

De komende tijd wil ik het bloggen toch nog een tijdje volhouden. Zo wil ik de voorbereiding, het materiaal, de route en de reiservaringen nog eens evalueren. Wat zou ik met de kennis van nu anders doen, de zogenaamde ‘lessons learned’. Dus blijf deze blog volgen !

 

Advertenties

Dag 108. Fisterra – Cap Finnisterra (4 Km)

Vanmorgen samen met Irma de bus naar Fisterra genomen. Na aankomst eerst een kop koffie genomen in bar Canario, daarna bij het OdT de route naar kaap Finnisterra opgepikt. Onderweg zagen we een mooi strandje waar we later op de dag konden zwemmen en zonnebaden. Na zo'n 3 en een halve kilometer komen we aan bij het einde van de wereld, kaap Finnisterra. Op de kaap staan de gebruikelijke souvenierswinkeltjes en een vuurtoren. We lopen de vuurtoren voorbij en bereiken het uiterste puntje van de kaap.

 

De traditie is om hier je schoenen te verbranden. Blijkbaar is dat een keer uit de hand gelopen want alle bosjes zijn verbrand. We dalen een stukje af, nemen wat foto's en genieten van het uitzicht. Een aantal vissersbootjes keren terug naar de haven.

 

De laatste kilometers naar het einde van de wereld zijn ook het einde van mijn reis. Fijn dat ik die samen met mijn grote liefde kon lopen. Op m'n knieën heb ik haar opnieuw gevraagd mijn vrouw te worden, of beter gezegd mijn vrouw te blijven. Gelukkig zei ze ja 🙂

 

Daarna zijn we teruggelopen naar het strandje wat we eerder hadden gespot. Aan het zwemmen hebben we ons maar niet gewaagd, uit ervaring weet ik dat het water steenkoud is. We hebben een paar uurtjes lekker in de zon gelegen. Omdat het vloed begon te worden zijn we verder gelopen naar de haven waar we een lekker Pelgrimsmenu met diverse visgerechten hebben gehad. Nu in de bus terug naar Santiago.

 

 

Dag 107. Rustdag in SdC

Vreemde gewaarwording om vandaag niet meer te hoeven lopen, niet meer de gebruikelijke routine van rugzak inpakken, wandelen, koffiebreak, wandelen, lunch, wandelen, douchen, eten en slapen. M’n benen vragen me waarom we vandaag niet lopen, de spieren jeuken.

 

Vanmorgen eerst lekker ontbijten met Irma. Daarna slenteren we door SdC en bezoeken de cathedraal. Ook bezoeken we de huiskamer van de lage landen. Een ontmoetingsplaats voor Nederlandse pelgrims boven het pelgrimskantoor. Dit wordt gerund door vrijwilligers Chris en Joke die ons een hartelijk welkom heten. Onder het genot van een bakkie koffie en een heus Nederlands speculaaskoekje praten we over mijn, hun en Irma haar ervaringen.

 

Het is vijf voor twaalf als ik hun vraag hoe het ook alweer zit met de pelgrimsmis in de cathedraal. Deze begint om twaalf uur, dus we nemen snel afscheid en kunnen nog net achteraan aanschuiven bij de mis. Jammergenoeg is de mis grotendeels in het Spaans. Sommige delen zijn in meerdere talen maar door het zware Spaanse accent bijna niet te volgen. De voorzingster zingt acapella prachtige liederen, niet overal loepzuiver, maar toch heel indrukwekkend en ingetogen.

 

De mis wordt afgesloten met het traditionele zwaaien van het wierookvat, de zogenaamde “Botafumeiro”. Daarna doen we wat inkopen bij een souvenierswinkeltje. Na zes jaar geen huisnummer aan de voorkant van het huis te hebben gehad komt er eindelijk een huisnummer te hangen. Hoe die er precies uitkomt te zien blijft nog even een verrassing. Tipje van de sluier, het thema zal de Camino zijn.

 

Daarna mensjes kijken op het Praza de Obradoiro, het grote plein voor de cathedraal. Ook maken we nog wat mooie foto’s. We zijn het geslenter zat en gaan terug naar het hotel voor een siësta. Vanavond ga ik Irma een Pelgrimsmenu laten proeven.

 

 

 

Dag 106. Santiago de Compostella

's Morgens pakken we de 8:20 uur bus naar Santiago. Rond een uur of tien komen we aan op het estacion de autobuses. In een bar drinken we samen een laatste kop koffie. Dan is het tijd om afscheid te nemen. Best een emotioneel moment, ten slotte hebben we toch een maand samen lief en leed gedeeld, samen afgezien, heel veel lol gehad en het einddoel SdC bereikt. Sandro vliegt morgen terug naar Rome en Luciano probeert een treinreis naar Turijn te boeken.

 

Ik berg mijn rugzak op in een locker van het busstation en loop naar het vliegveld. Dat ligt zo'n 13 km buiten de stad. Ik volg de Camino terug, deze loopt namelijk langs het vliegveld. Dat is best nog lastig, de gele pijlen staan namelijk maar één richting op. Gelukkig lopen er heel veel pelgrims en kan ik de stroom volgen.

Als ik in de terminal aankom kijk ik eerst op het informatiebord van de arrivals. Vlucht VLG8379 waar Irma mee vliegt is al opgestegen en heeft 10 minuten vertraging. Ik haal een stempel voor in mijn pelgrimspaspoort bij de informatiebalie, hier informeer ik ook naar de mogelijkheden van bagagetransport naar het hotel. De dame informeert bij een van de bagagetransport bedrijven. Dit blijkt niet mogelijk, bagagetransport kan alleen van auberge naar auberge. Ze biedt aan om de koffer van Irma naar het hotel te brengen. Ik maak graag van dat aanbod gebruik en we spreken af dat zodra Irma geland is ik haar de koffer overhandig.

 

Dan geeft het informatiebord aan dat Irma geland is. Het is dan nog heel lang wachten voordat ze door de deuren komt. We vliegen elkaar in de armen en klemmen ons aan elkaar vast om nooit weer los te laten. Na de koffer afgegeven te hebben lopen we hand in hand naar Santiago de Compostella. Irma stapt er stevig op los, maar sommige heuvels kosten haar wel wat extra moeite, maar ze loopt zonder te klagen. In een kerkje bij Monte de Gozo halen we nog een stempel en lopen dan Santiago binnen.

 

Eerst halen we mijn rugzak nog op bij het busstation. Dan vervolgen we de route naar de cathedraal. In een straatje komen we Sandro en Luciano nog tegen, we houden het bij een korte ontmoeting en lopen dan verder naar het plein voor de cathedraal. Aangezien het al schemerig wordt besluiten we morgen foto's te nemen en eerst naar het pelgrimskantoor te gaan voor de Compostella.

Er is gelukkig maar een kleine wachtrij als we aankomen en ik ben zo aan de beurt. Ik moet m'n gegevens invullen op een lijst terwijl de medewerker mijn naam op een Compostella schrijft. Blijkbaar is er van Syds geen Latijnse naam te maken want hij vermeldt gewoon Syds. Ik vraag ook om de uitgebreide variant met vermelding van kilometers, vertrekdatum en plaats van vertrek. Deze kost € 3 maar is een stuk mooier.

Daarna gaan we naar het hotel en vallen vast in slaap, hihi, geintje.

 

 

Dag 105. Logoso – Fisterra (29 km)

De laatste etappe. De eerste 15 km lopen we door uitgestrekte bossen, de enige onderbreking is een klein kerkje bij Ermita San Pedro Martir. Ik ruik de zee al een tijdje, een laatste heuvel over en dan zie ik de Atlantische oceaan. Alleen uitkijkend over de oceaan beleef ik een emotioneel moment, pas nu realiseer ik me dat het voorbij is.

 

Ik daal af naar het havenstadje Cée wat helaas stinkt naar de asfaltfabriek aan de rand van de stad ipv naar de zee. Helaas zijn zowel de OdT als de kerken gesloten, en de bar waar we koffie drinken heeft geen stempel, dus geen stempel van Cée in mijn pelgrimspaspoort. Vanuit Cée gaat het steil omhoog een berg over. Aan de andere kant dalen we af naar het dorpje met de mooie naam Amarela. Helaas is de naam het enige mooie aan het dorp.

 

In het dorp wijk ik bewust van de Camino af, ik wil even alleen zijn. Sandro en Luciano blijven de Camino volgen terwijl ik mijn eigen Camino uitstippel langs het strand en een smalle kustweg die plotseling ophoudt. Met behulp van een paar tractorpaden klim ik terug naar de verbindingsweg naar Fisterra. Even later zie ik weer de bekende gele pijlen van de Camino.

 

Beneden zie ik prachtig strandje, ik loop het paadje af naar het strand en neem een duik in het frisse water van de oceaan. Het water is te koud om lang in te blijven, m’n voeten zijn gevoelloos als ik uit het water stap. Op het strand spreidt ik mijn handdoek en truitje uit en lig heerlijk te zonnebaden. Het is opkomend water en na een uurtje dreigt m’n plekje onder water te komen staan. M’n maag begint ook te knorren dus ik besluit me weer aan te kleden om de laatste kilometers naar Fisterra te lopen.

 

Een prachtige wandeling op de vloedlijn van het strand. Fisterra komt steeds dichterbij. In de verte zie ik de contouren van kaap Finesterra en de kapel die daar opstaat. In Fisterra verlaat ik het strand en loop door naar het OdT. Daar haal ik de laatste stempel en krijg een prachtige oorkonde dat ik het traject Santiago de Compostella – Fisterra volbracht heb.

 

’s Avonds gaan Sandro en Luciano naar de kaap om de zonsondergang daar te zien. Ik blijf achter en vermaak me in de haven. Het water is zo helder dat je de vissen kunt zien zwemmen. Grote scholen met kleine zilveren visjes zwemmen langs de pier. Grotere vissen zwemmen aan de oppervlakte op zoek naar insecten of larven. Als de zon onder is loop ik terug naar de albergue. Morgen de bus van 8:20 uur naar SdC.

 

 

 

ALBERGUE MAR DE ROSTRO
Rúa Alcalde Fernández, 45
15155 Fisterra
Tel.:+34 637 10 77 65
Logies: € ?

 

Dag 104. Negreira – Logoso (36 km)

Het is donker en mistig als we Negreira verlaten. De route is moeilijk te volgen door het beperkte zicht. Een uil laat zijn sinistere schreeuw klinken in het bos. Best spooky. De paden zijn stenig en nat, het is opletten geblazen. Als de zon opkomt blijft de mist hier en daar hangen, dit levert echt spectaculaire uitzichten over de dalen op. Als de zon in kracht toeneemt wordt het een heerlijke dag, een strak blauwe hemel met een temperatuurtje rondt de 25 graden.

 

Galicia is hier op zijn mooist. Loofbomen bossen worden afgewisseld door bossen met dennen- en eucalyptus bomen. Kale akkers door akkers met mais. Heidevelden door groene weiden. Dit gelardeerd met piepkleine gehuchten met huizen van natuursteen. Hoewel het zondag is zijn de boeren druk in de weer met het oogsten van snijmais.

Als we onderweg nabij een kruispunt lunchen is het een af en aanrijden van tractoren en vrachtwagens met snijmais. Tegenover ons is een boer druk bezig met het inkuilen van snijmais. Het is een drukte van belang en een leuke afleiding tijdens de lunch. Luciano’s karretje die hij met zijn bagage achter zich aantrekt lijkt zijn laatste reis gemaakt te hebben. Al eerder, in Logroño, was een stang geknapt die we provisorisch gerepareerd hebben met stukken draadijzer en waterslang klemmetjes. Nu is echter één van de ogen waar de karabinerhaak aanzit waarmee hij de kar aan zijn tuigje vastmaakt doorgesleten. Dit lijkt onherstelbaar. Hij buigt één van de uiteinden nog wat bij en hoopt dat hij zo morgen Finestera nog kan bereiken.

 

Morgen de laatste dag. Onder het diner zijn we alle drie een beetje stil en in gedachten. Luciano heeft besloten om toch na morgen te stoppen en naar huis te gaan. Dit betekent dat morgen voor ons alle drie de laatste dag is. Het einde van de reis, het einde van ons toevallige reisgezelschap. Niet het einde van onze vriendschap, maar daar zorgt de fysieke afstand tussen Friesland en Italië wel voor. Natuurlijk is er Facebook en whatsapp, maar ondanks deze social media zal de vriendschap toch slijten.

Albergue O Logoso
Aldea de O Logoso 
15151 A Coruña
Tel.:(+34) 659 505 399
info@albergueologoso.com
http://www.albergueologoso.com/